Z dużym zaciekawieniem wysłuchałam nowej płyty zespołu „Drëszë”, opatrzonej pomysłowym (i jakże pojemnym) tytułem: Wundertuta. Niczym ów przysłowiowy rożek obfitości, wręczany dzieciom u początku ich kariery szkolnej, płytowa Wundertuta mieści w sobie wiele muzycznych niespodzianek, podanych w sposób nader wysmakowany (włącznie z udaną stroną graficzną).

Bardzo podobał mi się układ – zarówno pod względem zróżnicowania utworów względem siebie, jak i ukazanie w nich „historii pewnej znajomości”. Nie lada sztuką jest stworzenie w albumie pewnej repertuarowej fabuły, a tu ją szczęśliwie znalazłam – począwszy od historii poznania, różne perypetie prowadzące jednak finalnie do ślubu, wesela i wymowne post scriptum w postaci pieśni „tego odtrąconego”.

Zwracają uwagę świetne solówki Jakuba Klemensiewicza zarówno na klarnecie, jak i saksofonie, pomysłowe, pięknie łączące się z partią wokalną. Michał Mantaj dzielnie sekunduje koledze na akordeonie, w przypływie tęsknoty zamienianym na fortepian (wyborne te preparacje we wstępie do Gdze je nasz tatk). Hubert Połoniewicz tak subtelnie towarzyszy solistce na gęślach gdańskich (Pòd bòrã chòjna stojała), że aż chciałoby się pozostać w wyczarowanym przezeń pastelowym, odrealnionym świecie. Słuchając zaś przekonujących chórków rozochoconej kompanii nasuwa się jednoznaczna konstatacja na temat niemałych chyba doświadczeń weselnych męskiej części zespołu? Za sprawą niskiego, ciepłego Joanny Gostkowskiej przekaz znanych kaszubskich pieśni ludowych nabiera dodatkowych walorów. Niemały wpływ ma na to wyśmienita dykcja solistki i jej wrażliwość fonemiczna.

Jeśli miałabym wyróżnić utwory, które podobały mi się w sposób szczególny, wymieniłabym Drobną rutkã sa jem (nie za smutną, co godne podkreślenia, ale to chyba też poprzez wyższą, jaśniejszą tonację), brawurową Zarôzka ju z rëna i Marëszónka.

Powyższy ranking zdradza me niespełnione marzenie o uczestnictwie w dawnym kaszubskim weselu. Powtórzę za Kamieńskim, że trzeba było urodzić się tych parę dziesięcioleci wcześniej, aby „uchwycić twórczość ludową na gorącym uczynku”. Cóż, nie udało się, ale słuchając płyty Wundertuta żal ten jest już jakby nieco mniejszy…